۱۴ سپتامبر ۲۰۲۶- بر اساس مطالعهٔ محققان مؤسسه پزشکی جانز هاپکینز، تغذیه با محدودیت زمانی (TRE[1]) - شکلی از روزهداری متناوب که شامل غذا خوردن تنها در یک بازه زمانی ثابت ۸ تا ۱۰ ساعته در روز است - میتواند باعث کاهش وزن متوسط در بزرگسالان مبتلا به چاقی و پیشدیابت یا دیابت نوع ۲ کنترلشده با رژیم غذایی شود.
این مطالعه که توسط مؤسسات ملی سلامت (NIH) و انجمن قلب آمریکا حمایت شده و در تاریخ ۲۷ جولای در مجله Obesity منتشر گردیده است، جدیدترین یافتههای پژوهشهای جاری به رهبری دکتر دیزی دوان (استادیار پزشکی و نویسنده اصلی مطالعه) را ارائه میدهد. این پژوهش بر این موضوع تمرکز دارد که چگونه تغذیه با محدودیت زمانی، بدون محدودیت کالری، میتواند وزن بدن و سایر عملکردها را تغییر دهد.
دکتر دوان میگوید: مطالعات دیگر در زمینه تغذیه با محدودیت زمانی، این روش را با توجه به محدودیت کالریِ عمدی یا غیرعمدی بررسی کردهاند. او خاطرنشان کرد که مطالعهٔ جدید بر این تمرکز داشت که آیا محدود کردن زمان صرف وعدههای غذایی، در حالی که از دریافت کالری ثابت اطمینان حاصل میشود، سایر عوامل مرتبط با چاقی مانند رفتار غذایی، التهاب و هورمونهای اشتها را تغییر میدهد یا خیر.
در ایالات متحده، بیش از ۱۰۰ میلیون بزرگسال مبتلا به چاقی و ۱۱۵ میلیون بزرگسال مبتلا به پیشدیابت در معرض افزایش خطر عوارض قلبی-متابولیک مانند فشار خون بالا، حمله قلبی و سکته مغزی هستند و انتظار میرود این ارقام افزایش یابد. روزهداری متناوب - یک اصطلاح کلی برای الگوهای ساختارمند روزهداری و غذا خوردن که به جای کاهش کالری یا پرهیز از غذاهای خاص، بر تغییر «زمان» غذا خوردن تمرکز دارد- بهطور گسترده با کاهش وزن مرتبط بوده و ممکن است برای افرادی که دچار یکی از این دو بیماری یا هر دو هستند، مفید باشد.
تیم دکتر دوان با هدف گسترش درک بالینی از مداخلات رژیمی مبتنی بر زمان، بررسی کردند که آیا فواید سلامتی مرتبط با روزهداری متناوب و سایر برنامههای رژیمی مبتنی بر زمان، صرفاً ناشی از کاهش وزن است یا مکانیسمهای بیولوژیکی دیگری نیز در آن دخیل هستند.
در این مطالعه ۱۲ هفتهای، گروهی عمدتاً از زنان (۹۲٪) و سیاهپوستان (۹۲٪) شامل بزرگسالان ۱۸ تا ۶۹ ساله مبتلا به چاقی و پیشدیابت یا دیابت نوع ۲ کنترلشده با رژیم غذایی، بهطور تصادفی به دو گروه تقسیم شدند: یک گروه طبق برنامه تغذیه با محدودیت زمانی ۱۰ ساعته (۱۹ نفر) و گروه دیگر طبق الگوی معمول غذا خوردن ۱۶ ساعته (۲۰ نفر).
تمام شرکتکنندگان در مطالعه، رژیم غذایی اصلاحشده DASH(رویکردهای تغذیهای برای توقف فشار خون بالا) را دریافت کردند؛ رژیمی سلامتمحور برای قلب که بر محدود کردن مصرف گوشت قرمز، غذاهای پرچرب، شکر و نمک تأکید دارد. همچنین میزان کالری دریافتی هر فرد بهگونهای شخصیسازی شد که وزن اولیه او حفظ شود. تمامی وعدههای غذایی تحت نظارت متخصصان تغذیه پژوهشی، توسط واحد تحقیقات بالینی ProHealthجانز هاپکینز در بالتیمور تهیه و ارائه شد.
شرکتکنندگان قبل و بعد از مطالعه، نمونههای خون ناشتا را برای اندازهگیری نشانگرهای التهابی و سطح هورمونهای اشتها ارائه کردند و پرسشنامه سهعاملی خوردن (ابزاری برای سنجش نحوه تعامل و تفکر فرد نسبت به غذا) را تکمیل نمودند. محققان از هر دو مورد برای پیگیری و مقایسه تغییرات جسمی و روانی در طول زمان استفاده کردند.
نکته قابل توجه این است که در پایان مطالعه، محققان مشاهده کردند که میزان کاهش وزن در هر دو گروه مشابه و متوسط بوده است (میانه ۲.۷٪ در گروه محدودیت زمانی و میانه ۲.۵٪ در گروه الگوی معمول).
در پایان مطالعه، شرکتکنندگان هر دو گروه گزارش کردند که کنترل بیشتری بر غذا دارند، تمایل کمتری به خوردن در هنگام استرس نشان میدهند و بهطور کلی حساسیت کمتری به گرسنگی دارند. با این حال، هورمونهای اشتها (گرلین و لپتین) و نشانگرهای التهابی (پروتئین واکنشگر C، کورتیزول و sRAGE) بین شرکتکنندگان دو گروه مشابه بود.
دکتر دوان اظهار داشت: «ما مشاهده کردیم افرادی که از برنامه ۱۰ ساعته تغذیه با محدودیت زمانی پیروی کردند، بدون محدودیت کالری، وزن کم کردند و تغییرات مثبتی در عادات غذایی خود ایجاد کردند. اما ما هیچ منفعت سلامتی منحصربهفرد دیگری را که در سطح کل بدن و فراتر از این تغییرات باشد، شناسایی نکردیم.»
مسیرهای آیندهٔ این تحقیق شامل بررسی این موضوع است که چگونه تغذیه با محدودیت زمانی به حفظ وزن در افرادی که با موفقیت از طریق مداخلات دیگر (مانند داروهای آگونیست گیرنده GLP-1) وزن کم کردهاند، کمک میکند.
منبع:
https://medicalxpress.com/news/2026-09-restricted-modest-weight-loss-benefits.html#google_vignette